Lo U Pirsen Mezin

Pirê her dem mijûl bû. Wexta ku tu cih nedimalişt, disan ji melkesa wê li gel wê bû. Li ber deriyê hewşê, li ser dikê rûdinişt, li kolanê û kesên ku tê re dibuhurin temaşe dikir, hemi kesên ku di kolanê re derbas dibûn silav lê dikirin, bêhnikekê li gel diman çend gotin pê re diaxivin û paşê bi rêya xwe de diçûn. Ji ber xûyê wê yê xweş û nasina wê ya bi gelek kesan re, li kolanê êdi weki navnişaneke taybeti bû, niştecihan ew welê dihesiband. Heger ku pirsên hinekan di heqê kolanê yan rûniştevanên wê de hebûna dê rasterast bihatana ba pira Eyşê û jê pirs bikirana.