Lodosun Gözleri

Kayıpların içinden geçip yine de umuda tutunan yüreklerin romanı. Hani insanın boğazına bir düğüm oturur da ne ağlayabilir ne susabilir ya… İşte o arada kalan, sesi içinden gelen kadınların, erkeklerin, annelerin ve yarım kalmış aşklarından utanmadan söz eden bir hikâye bu. Yalnızlığına alışmaya çalışan bir kalbin, ansızın gelen bir bakışla ürkekçe yerinden doğruluşunu; yıllardır bastırılan acının, bir annenin sesiyle yumuşayıp sevgiye dönüşmesini okuyorsunuz. Bu romanda en çok kelimeler değil, içinizdeki sızı konuşuyor. Lodos burada sadece bir rüzgâr değil; kimi zaman elinizden tuttuklarınızı alan, kimi zaman da kalbinizi birine emanet etmeye zorlayan görünmez bir el gibi. Sayfaları çevirdikçe denizin kokusunu, lodosun sertliğini, bir annenin şefkatini, iki elin tereddütle birbirine yaklaşmasını hissediyorsunuz. Lodosun Gözleri, kaybetmenin ağırlığını, affetmenin inceliğini, yeniden başlamanın korkusunu ve “belki bu sefer olur” diyen küçük umutları taşıyan, okuru hem yakan hem ısıtan içten bir duygu romanı.