Mavi Sakal’ın Şatosunda

Batı kültürünün yüksek hümanist idealleri, yirminci yüzyılın barbarlığını neden durduramadı? Bu barbarlık kültürün dışında mı doğduyoksa halihazırda onun içinde miydi? George Steiner, 1970’te T. S. Eliot anısına verilen konferanslardan doğan bu kısa fakat yoğun kitapta, 19. yüzyılın “uzun yazı”na duyulan nostaljiden Holokost’a, antisemitizmin teolojik köklerinden dilin otoritesinin çözülüşüne uzanan bir kültür eleştirisi kuruyor. Dante’nin cehenneminden Bartók’un Mavi Sakal’ın Şatosu operasına, pop müzikten matematiğe ve bilime açılan hat boyunca, klasik hümanizmin sona erip ermediğini ve yerini nasıl bir “kültür-sonrası”nın aldığını soruyor. Steiner’a göre insan, şatodaki kapıları açmaktan vazgeçemez; hakikatin son kapısı aklın ve ahlakın taşıyamayacağı gerçekliklere açılsa bile. Mavi Sakal’ın Şatosunda, kültürün barbarlıkla, bilginin tehlikeyle ve umudun trajik merakla ilişkisi üzerine sarsıcı bir düşünce denemesi.