Mekanın Tekinsizliği

Kenan Hulusi Koray, Cumhuriyet dönemi Türk hikâyeciliğinde “korku ve gizem” temalarını modern bir estetikle işleyen öncü bir isimdir. Yedi Meşaleciler içinde yer almasına rağmen şiirden çok hikâyeye yönelen yazar, Edgar Allan Poe’dan beslenen teknikleri, Anadolu coğrafyasına taşıyarak gotik duyarlığı yerel bir zemin üzerinde yeniden kurar. Yazarın anlatılarında korku, yalnızca bir anlatı unsuru olarak değil; insan ruhunun derinliklerine inen, bilinçaltını yoklayan ve çoğu zaman mekânla bütünleşen bir atmosfer olarak yer alır. Yazarın Bir Yudum Su, Bahar Hikâyeleri, Son Öpüş ve Bir Otelde Yedi Kişi adlı eserlerini merkezine alan bu çalışmada, hikâyelerdeki mekânın salt bir dekor olmanın ötesine geçerek korku ve gizemin doğrudan kaynağına dönüştüğü anlar analiz edilmiştir. Koray’ın kurgusunda ıssız hanlar, karanlık ormanlar, sisli sazlıklar ve tekinsiz değirmenler; karakterlerin kaderini belirleyen ve psikolojik gerilimi besleyen aktif birer özne olarak işlev görür. Eserde; gotik unsurlar, fatalizm, grotesk estetik ve psikolojik gerilim bağlamında yapılan çözümlemelerle, Kenan Hulusi Koray’ın korkuyu yalnızca bir kurgu unsuru değil; aynı zamanda “gerçekliğin parçalanmış hâli” olarak nasıl sunduğu ortaya konulmuştur. Kenan Hulusi Koray’ın Hikâyelerinde Korku ve Gizem adlı bu çalışma, Anadolu coğrafyası üzerinden kurgulanan tekinsiz atmosferler vasıtasıyla Türk edebiyatında modern korku hikâyeciliğinin temellerinin nasıl atıldığını gösteren kapsamlı bir incelemedir.