Mevlana Neş’esinden Serpintiler

Yitirdim kendimi, nerde arayım Her nereye varsam yüzü karayım Kimin kapısını çalıp durayım Başka kapı mı var ey Rabbi Hudâ Nereye uzansam elim ermiyor Nereye baktımsa gözüm görmüyor Feryâdıma kimse cevap vermiyor Niyazlarım Arş’tan akseden sadâ Zulmet kalbe girdi bir türlü gitmez Dışardaki ışık kalbi ışıtmaz Senden başka kimse sesim işitmez N’olur sen de beni eyleme fedâ Beynimin damında davul çalıyor Kalbe hançer gibi sancı salıyor Fakir mahrum, mahcup sana geliyor Reddeyleme bu kul, kapında gedâ Akan tatlı sudan içen çok olur Zengin sofrasında fakir tok olur Bir damla ümidim varsa yok olur Eyler isen beni lûtfundan cüdâ Senin ırmağında su eksik olmaz Aşkına düşenler hiç mahrum kalmaz Bu kul, aslâ başka bir kapı çalmaz Sana döndüm, gayra eyledim vedâ