Mimar Sinan

Çocuklukta kurulan küçük yapılardan medeniyetin ufkuna... Bir dere kıyısında taşlardan ev yapan çocuğun hayali, zamanla nasıl büyür? Mimar Sinan; genç okurlarını çocukluk merakı, dostluk ve aile sevgisiyle başlayan bir hayat hikâyesine götürüyor. Sinan’ın çevresini dikkatle incelemesi, elleriyle üretmekten duyduğu sevinç ve öğrenme isteği, mimarlığa uzanan yolculuğun ilk işaretlerini oluşturuyor. Hikâye ilerledikçe emek, tecrübe ve sanatın insan hayatındaki yeri belirginleşiyor. Siyami Boylu’nun anlatımında mimarlık, insanların ihtiyaçlarını fark etmeyi gerektiren bir hizmet alanı olarak ele alınıyor. Yapılar ve su yolları, ustalığın toplumla kurduğu bağı görünür kılıyor. Okur, bir eserin güzelliğini düşünürken onun kime ve nasıl fayda sağladığını da sorguluyor. Kitabın tasavvufî çizgisinde ihlas, yapılan işi temiz bir niyetle ve özenle yapmak anlamını taşıyor. Şükür ve tevazu, ustalığın yanında büyüyen gönül değerleri olarak işleniyor. Sanata, tasarıma ve üretmeye meraklı çocuklar için eser; gözlem yapmayı, sabırla çalışmayı ve yeteneklerini geliştirmeyi teşvik eden bir okuma sunuyor. Genç okura davet: Sinan’ın dikkatli gözleriyle çevrene bak; küçük bir fikrin emekle nasıl güzel bir esere dönüşebildiğini keşfet. Huzurlu okumalar temennisiyle.