Nadya

Artık yapabileceğim bir şey kalmamıştı. Uçağa binecek olan kalabalık kapıya doğru geldikçe bulunduğum yerde durmam zorlaşıyordu. Son bir kez Nadya’ya baktım ve kendimi kalabalığın içine bırakarak dışarı çıktım. Uçağa binip koltuğuma oturduğumda bir an önce İstanbul’a gitmek istiyordum. İlk iş babamın mezarına gitmek olacaktı. Cevap veremeyeceğini bilerek babama mezarının başında tek bir soru soracaktım... Uçak havalandığında her şeyi arkamda bırakarak İstanbul’a doğru gidiyordum. Her şeyden önce şüphelisi olduğum bir cinayeti, Nadya’yı ve başarıyla sonuçlanan bir görevi lviv’de bırakmıştım. Uçak yükselmeye devam ederken burnumun aktığını fark edip sağ elimi paltomun cebine götürüp mendil almak istedim. Fakat elime mendille beraber kırmızı renkli kurdeleye sarılmış bir tutam saç geldi. Saçlari hemen tanıdım. Nadya muhtemelen uyku sersemliğimden faydalanıp saçlarını paltomun cebine koymuştu. Boğazım düğümlendi. Sırtıma bir ağrı saplandı. Yutkunmaya çalıştım ama yapamadım. Gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum. Nadya bana bir ömür saklayacağım saçlarını hediye olarak vermişti. Elimi tekrar paltomun cebine götürdüm ve düşündüğüm gibi kâğıt parçasının cebimde olduğunu fark ettim. Kâğıdı çıkardım ve içindeki yazıyı okudum. Nadya el yazısıyla yazmıştı. “Do pobachennya" Sana da do pobachennya Nadya! Yani elveda...