Nivişta Pirika Min

“Çi dem û wexta ku destê xwe dihingivinim vê nivişta ku gorbihuşta pirika min daye min, mina ku ruh ji min kişiyabe, bi carekê re dicefilim. Tu dibêji qey tişteki nediti û dûri çavan, mina enerjiyê ji nava niviştê derbasi serê tiliyên min dibe û ji wir ji li temamê bedena min belav dibe, laşê min dişibe, hişk dibe, bi ser hev de dicive û bê liv diminim. Ziman li min dişikê, gotinek tenê ji ji nava lêvên min naşemite. Her carê demeke dirêj li wir diminim sekini, heta ku destê min diqerime û dixilxile xwarê. Wê hingê ez bi xwe ve têm û careke din hêdi hêdi xwin di canê min de digere. Paşê ez di bin çavan re li kesên derdora xwe mêze dikim, dema ez digihijim wê qenaetê ku bala kesi li ser min e, hema ez xwe dixim rewş û halê xwe yê berê û deng ji xwe naynim. Nexwe wê navê dinbûnê bi dû min bixin û ez ê bihetikim, ku xwe bi ava heft çeman ji bişom ez ê nikaribim wi navi ji ser xwe bavêjim.” …. “Rojekê pişti ku nimêja xwe qedand gazi min kir, ku ez biçim cem wê. Ez çûm û li tenişta wê li ser çokan rûniştim û min her du destên xwe danin ser çokên xwe, mina ku ez li hemberi tişteki piroz û miqedes çûbim secdeyê, min xwe nedilivand. Ez û ew bi tenê bûn. Destê xwe yê ricifoki bir paxila xwe û ji wir niviştek derxist. Bi destê min girt û nivişt xist deste min, “Bila ev nivişt li cem te be karxezala min. Têke stûyê xwe, ne bide hinekan û ne ji wenda bike. Nebi nebi ku tu van gotinên min ji bir biki ha! Te fam kir. Baş lê miqate be.” Gotinek ji ji devê min derneket, min digot qey ku ez tişteki bêjim, ez ê gunehkar bibim. Min ziq li nivişta di deste xwe de mêze dikir.”