Odeyek Ji Bo Xwe

Yek ji metnên heri giring û naskiri ji literatûra jinê “Odeyek ji bo Xwe” êdi bi kurdi ye. Virginia Woolf di vê ceribana berfirehkiri de, ya ku ji du axaftinên wê yên sala 1928an li kolejên xwendekarên jin ên Girton û Newnhamê pêk tê, dibêje jin bêyi pere û odeyeke ji bo xwe, bêyi serbestiyê nikarin afirineri û dehaya zihni li gor dilê xwe bidin der. Wek palpiştiya vê fikra xwe, karaktereke xeyali diafirine, gelo xwişkeke Shakespeare a xwedi qabiliyet hebûya, serpêhatiya wê ê çi bûya? Woolf, ji berê heta roja xwe şert û derfetên herdu zayendan û tesira vê yekê ya li ser nivisinê nişan dide, raberi me dike bê serdesti, şiret û piçûkxistinên mêran çawa wexteki nivisina jinan qutifandiye. Temsila jinan a di edebiyatê de û rewşa wan a jiyana rasti berawird dike, ji yên miri ta yên sax ên serdema xwe, çav û hişê xwe li berhemên mêran, ên jinan digerine. Bêyi navê hinkeriyê, bi rêya romannûsa xeyali Mary Carmichael, çirayekê pêdixe û jinên dil hene binivisin gav bi gav ber bi hunera nivisinê ve dibe, nivisineke ji qehr û keser û gazin û hêrsa sedan salan şûşti, ya li ser her mijarê û bê texsir. Wek asteke kemili û berz, qala hişê duzayend dike û dema vê barana fikran dibarine, me ji li keştiyekê siwar dike û di nav bi dehan nav û rûyan, deng û peyvan de dibe rêwitiyekê.