Özgürlüğün Etimolojisi 5

Özgürlüğün Etimolojisi serisinin beşinci kitabında da Numan Amed, yine Mezopotamya’nın gömülü hafızasını kaplayan kelimelerin ardındaki kadim dilin peşine düşüyor. Sözcüklerin üzerindeki tozu, toprağı kaldırdıkça yazar, buradan uygarlıkların çatışmasına, mitolojilerin göçüne, dinlerin dönüşümüne ve halkların bastırılmış tarihine ulaşıyor. “Tufan”, “Thanatos”, “Tartaros”, “War”, “Villa”, “Xor”, “Muxtar”, “Medusa”, “Maria” ya da “itfaiye” gibi birbirinden uzak görünen pek çok kavramı, Kürtçenin kadim kökleri etrafında yeniden düşünürken N. Amed, Sümer’den Hurri kültürüne, Aramiceden Grekçeye, Tevrat’tan Avesta’ya kadar uzanan geniş bir tarihsel doku içinde Kürtçeyi uygarlıklar arasında dolaşan en büyük hayati damar olarak ele alıyor. Serinin tamamında kendine özgü bir metodoloji izleyen ve etimolojiyi akademik bir disiplin olmaktan çıkarıp adeta arkeolojiye, hatta bir hafıza savaşına dönüştürmekte ısrar eden N. Amed, resmi dil bilimin katı sınırlarını parçalamayı sürdürüyor. Onda anlam yükü altında beli bükülen kelimeler göç eder, dönüşür, saklanır, bastırılır ve yeniden ortaya çıkar. Bir halkın en uzun ve en uzak tarihi için bile yeri geldikçe tek bir sözcükle bile yetinmeyi biliyor. Her harf, her kök bir coğrafyaya, bir kültüre, bir tarihe, bir zafere, bir yenilgiye, bir büyük uygarlığa götürebiliyor onu. Sonunda öyle bir ışık, öyle bir güçle kuşanıyor ki Kürtçe; Mezopotamya’nın toprağından, güneşinden, tarımından, mitlerinden ve isyanlarından süzülmüş yaşayan kanlı canlı bir bedene dönüşüp yeniden diriliyor.