Pelâzimsel Dağılma

Çağdaş savaşın ontolojisi; klasik egemenlik, araçsallık ve sınır kategorilerinin açıklayıcı kapasitesini aşan bir kırılmaya işaret etmektedir. “Pelâzimsel Dağılma”, bu kırılmayı savaşın görünür şiddet repertuvarından ziyade devletin varoluşsal koşullarında vuku bulan çözülme dinamiği üzerinden kavramsallaştırır. Eser; kimliksel süreklilik, zamansal bütünlük ve anlamsal kuruculuk arasındaki karşılıklı bağımlılığın aşınmasını, söz konusu dağılmanın kurucu ontolojik bileşenleri olarak temellendirir. Bu perspektifte savaş, dışsal ve olumsal bir karşılaşma olmaktan çıkarak öznenin kendini yeniden üretme kudretini içeriden ilga eden süreğen bir çözülme rejimine dönüşür. Pelâzim kuramı; devleti sabit, özdeş ve bütünlüklü bir aktör addeden yaklaşımları köklü biçimde problematize eder; ontolojik güvenliği ise korunmuş bir mevcudiyet değil mütemadiyen ertelenen bir süreklilik meselesi olarak yeniden formüle eder. Realist, liberal, konstrüktivist ve postyapısalcı gelenekle sıkı bir eleştirel diyalog tesis eden çalışma, Ukrayna, Rusya, Brexit, ABD, Suriye ve İsrail–İran vakaları üzerinden savaşın ontolojik nesnesinin toprak ve iktidardan kimlik, zaman ve anlama kaydığını göstermektedir.