Peyven Biçuk

Li ha, xwîna ardû, esmanê qehweyî, Li ha, çirrçirrkê ku aramiyê nema dibexişîne, Li ha, kozikên germ ên hêlayî, û tepbûyî, Li ha, karçînên ji şexteya Nînsûnê filitî, lê niha li ber sotikan dihelisin, Li ha, geliyên ku neşên hirçê bêayîk star bikin, Li ha, hespê dêlqamçî, ew bedewê dîrokê, Yê ku sikeya xwe rakiriye ji navika mêrga li biniya daristanê Û bi xwe re dikişîne cendekê teqîna bêsewt. Li ber vê şingeşinga şût rût û zer, Miriyên min ên veneşartî pixî min dikin Li biniya zinarên ku ‘ewran didine ber meqesê. Elî, Elî, lema sebextanî?