Qenewiç

Neviyê mamoste Orhan pêşwaziya Sinemê kir û ew bi hevre çûn nexweşxaneyê. Doxtor tenê ji bo deh deqiqe destûr da. Sinem bi kelecanek mezin kete hundir. Hêdika ber bi nivina mamoste ve çû. Mamoste bi dengeki lawaz got: -Tu neviya Dilşayê yi? -Belê ezbeni, te çawa zani? -Tu gelek dişibi pirika xwe. Min qet çavxezala xwe jibir nekir! Mamoste Orhan hemû gotinên xwe ên ku dixwest ji Sinemê re vebêje, ji ber bêtaqetiya xwe dadiqurtand… Sinemê ji çentê xwe desmala ku pirika wê bi qenewiçe neqişandibû dirêji mamoste kir. Mamoste ew da ber pozê xwe, pê hêstirên çavê xwe paqij kir û ji neviyê xwe re gotina xwe ya dawi got: -Dema ez mirim vê desmalê bikin nav kefenê min. Niviskar di van çirokan de bi zimaneki nûjen evin, kul û keser û pirsgirêkên jina Kurd aniye ziman. Her weha di naveroka van çirokan de berxwedana jin û keçên Kurd ji xuya dibe. Hinek caran têkiliyên nifşê nû û yê berê bi çavê lehengên çirokên xwe tine pêşberi me.