Risteme Zal

Sal buhurin, dem guheri. Padişahê Hamawêranê, bi dek û dolab Kawûs xapand û ew ji serayê revand. Keykawûs bi ecêbek giran winda bû. Gel şaş ma. Rêveberi û hukumdariya İranê sist bû, dewlet bê serok ma. Pişti vê yekê eşiretên li ser sinorê İranê çav berdan welatê wan. Kin û xerez cardin bijkuvin. Elfesiyayê Bavpêşeng leşker civand û li ser tuxub bicih kir. Gel ket xeterê, tirs li her deri belav bû, digotin: “Şiyar bin, êrişa Tûraniyan li rê ye! Ew dê werin, tola xwe bistinin!” Lê belê nehatin, ew girseya leşkeran berê xwe da welatê Ereban. Ceng li dar ket; artêşa Tirkan bi şer û pevçûn sê mehan di welatê Ereban de ma. Gelek leşker û pêhlewan hatin kuştin, di encamê de Ereb li ber Tûraniyan şikiyan û têkçûn. Efrasiyab, berê hespê xwe cardin da tuxubê İranê. Li ser vê bûyerê, zana û porsipiyên İranê li hev civiyan, lijneyek çêkirin, tevi nameyekê şandin cem Ristemê Zal. Beşek ji romanê