Şekıre Di Berika Bave Min De

Di romana Şekirê di berika bavê min de Dilan Şewqi bir û baweriyên mistik yên di hiş û bira civatê de ci girtine û hin ji zindi ne, bi çiroka dilsotiner a jin û dayikeke kurd (Xanê) ku pêwendiya xwe ya bi salan ya bi pirhevokekê re daniye, ji zilamê xwe yi ku di navbera Binxet û Serxetê de (bi gotineke mayin di navbera efsane û rasteqiniya heyi de) karê qaçaxiyê dike (Şemso) veşartiye, bi awayeki hunerwerane û bi wêreki vedihûne. Di vê vehûnanê de “hebûna jinê” û “kirasê ku lê hatiye kirin” (ev nigaş di tekane diyariya Şemso de derdikeve mexderê, ku ji bo fantaziya xwe ji jina xwe Xanê re aniye) ya ku xwe spartiye dab û neritên civakê yên fena deziyê çil girêki, di nava tewekên hezar salane re tên û xwe li keviyên zemanê me yê ku ji zemanê hemû gelan ciyawaztir e, didin. Jin, geleki bi hêsani tên berdanê (keçikan tinin û dûndeyê xwe didin destê wan) û mêrên ku di berikên xwe de bi sê kevirên telaqê digerin, ji bo ku ben ji destê wan nefilite, vedigerin û bi dayikên xwe dişêwirin. Heman mêr e, yê ku van gotinan dike; “Ez qurbana vi laşê sipehi bim.”, yan; “Dayê jinka min a delal bûye destbiraka pirhebokekê!”, yan, “Ew berê bû Xanê, firaxa cam ko bişkê lihêm nabe.”, Dilan Şewqi, berê me xwineran dide nava efsaneyan, bi him hima pirhevokên ku kurmanci dipeyivin re, em li dû nasnameya xwe dikevin. Şener Ozmen