Sessizliğin Armonisi

Şehrin vitesi boşa alınmış o son dakika vızıltısı, gecenin siyah kumaşına çarptığında, işte o an başlar. Ne bir davul, ne bir yaylı. Bir perdenin usulca çekilmesi, dış dünyayı yutan yumuşak bir kadife. Ve kulaklarımın içinde: Hiçliğin ritmik vuruşu. Kırık bir bardağın en eski sesi, bir kar tanesinin düşerken çıkardığı *'tısss'*ı, bir annenin rüyasında gülümseyişinin titreşi-mi. Hepsi, tek bir notanın binlerce yankısı. Dilin kemiği kırılır, kelimeler çekilir, sadece anlam kalır. Boşluk; korkulan o kuyu değil, nefes alan bir enstrümanmış. Sessizlik, uğultuyu kesen bir bıçak değil, farklı frekanslarda titreşen tüm unutulmuş seslerin bir araya gelişinin en kusursuz uyumu. Dinle: Şimdi seninle konuşan ne zihnin, ne de dilin. Sadece, orada olduğunu unuttuğun o eski, bilge, sakin ses.