Şişli'den Çapa'ya İstanbul Çocuk Kliniği

Tarih için söylenmiş birçok tanım vardır. Tarihi diğer bilimlerden ayıran en önemli özelliği yaşanmış olması ve değiştirilememesidir. Yaşanmışlardan elde edilen bilgilerle geleceğin daha sağlıklı olmasını sağlayabilmesi en önemli özelliğidir. Zaman, mekân, kişiler ve gelişen olayların birbirleriyle ilişkisi ancak eldeki kaynaklarla mümkündür. Kanıta dayanmayan olaylar tarih değil olsa olsa bir masalı oluşturur. Ben de elimdeki kanıtlara dayalı bilgilerle güzide bir eğitim, hizmet ve bilim kurumu olan, ülkemizin ilk çocuk kliniğinin yaşadığı süreçleri irdelemeye gayret gösterdim. Yaşanan süreçleri okuyucunun görüşlerine sunmayı hedefledim. Bu kitabı derleme isteğim Hacettepe Tıp Fakültesi’nden Prof. Dr. Murat Yurdakök ve Ankara Tıp Fakültesi’nden Prof. Dr. Nejat Akar hocalarımızın kendi anabilim dalları ile ilgili kitaplarını okuduktan ve Prof. Dr. Olcay Neyzi hocamızla COVİD-19 salgını dönemindeki sohbetlerimizden sonra gelişti. Murat Yurdakök hocamız Hacettepe Çocuk Kliniği’nin, Nejat Akar hocamız da Ankara Tıp Fakültesi Çocuk Kliniği’nin kısa tarihini toparlamışlardı. Bunlar bende “sen niçin yazmıyorsun?” isteğini canlandırdı. En önemli canlı kaynağım eldeki ulaştığım belgeler yanında bu dönemleri yaşamış olan Prof. Dr. Olcay Neyzi hocamızdır. Olcay Neyzi hocamızın ömrünün son 2.5-3 yılında, ki COVİD salgını dönemine rastlar. Ayda en az bir kez kendisi ile sohbet şansını yakaladım. Halen daha telefonda “Emin niçin gelmiyorsun, bekliyorum” dediği kulaklarımdadır. Ataşehir’deki işimden öğleden sonra çıkar, metro ile Olcay Neyzi hocamızın Nişantaşı’ndaki evine ulaşır, yaklaşık 30 dakika bir çay içer ve kitabımın taslağı için sohbete başlardık. O da çok mutlu olurdu. Benim içinse bulunmaz değerde bir zamandı. Öğrendiklerimi, elde ettiğim bilgileri hem teyit edebiliyor hem de hocanın önerilerini alabiliyordum. Bu nazik, bilgili, bilge insanı şükranla anıyorum. Olcay Nayzi hocamız destek vermeseydi bu kadar bilgiyi bir araya getiremezdim. Bir önemli teşekkürüm de RE Books Art yayınevine Rengigül Ural ile Oya Banu Yurdabak hanımlaradır. Onların sayesinde kurucu hocamız Ord. Prof. Dr. İhsan Hilmi Alantar hakkında hem çok detaylı hem de çok değerleri fotoğraflara ulaşabildim. Kendilerine teşekkürü bir borç bilirim. Okuduğum kaynakların elde edilmesinde birçok sahafın da üstün gayretleri oldu. Onlara da ayrıca teşekkür ediyorum. Araştırdığım konuda ellerindeki, çevrelerindeki kaynakları bana ulaştırdılar. Yaklaşık bir sene önce ilk satırları oluşturmaya başladım ama kitap haline getirip getirmemekte kararsızdım. Daha sonra ise içime sinerek günbegün daha iyiye gidince kitap haline getirebildim. Çok önemli bir katkı da mentor diyebileceğim, tıp tarihinin değerli hocası fakülteden de hocamız, sayın Prof. Dr. Nuran Yıldırım hocamdan geldi. Sağ olsun Nuran Yıldırım hocam bana yol yordam gösterdi ve kitap oluşumunda büyük katkı sağladı. Kitabın bir sağlamasını da bu şekilde yapabildim. Adeta bir noter gibi hazırladıklarımı sabırla ve dikkatle hem okudu hem de bazı düzeltmelerini yaptı. Kendilerine şükran duyuyorum. Nuran hocam olmasaydı bu işi başaramazdım. Kendisi de bir çocuk hekimi ve öğretim üyesi olan eşim sevgili Ayşegül’e de bu süreçteki desteği için de ayrıca teşekkür ediyorum. Kitapta pediyatrinin kısa gelişimi, İstanbul’da geç Osmanlı dönemi ve Cumhuriyetin ilk yıllarında yaşananlar, kliniğimizin kurucu hocalarının hayatları ve yayınlanan kitaplarımız, kliniğimizin eğitim faaliyetleri okuyucuya sunulmaktadır. Kliniğimiz son yıllarda mekân olarak çok zor günler geçirdi. Bunca zorluğa karşı değerli öğretim üyelerimiz kurucu hocalarımızın kitapta da bahsi geçtiği gibi hedef olarak gösterdikleri “Çocuk Davası”nı büyük bir gayretle sürdürmekteler. Umarım kliniğimizin bundan sonraki yılları çok daha güzel olur. Kitabı hazırlarken olabildiğince tarafsız olmaya ve yaşanan olayları okuyucunun takdirlerine sunmaya gayret gösterdim. Okurken benim bir tarihçi olmadığımı göz önünde bulundurmanızı rica ederim. Eğer bir eksiğim, bir hatam olduysa affınıza sığınırım. Eski bir kitabede yazdığı gibi “hoşgörü en büyük tevazudur” der. Umarım geçmişte yaşanan olaylar bizlere de birer örnek teşkil eder ve geleceğe ışık tutar. En derin saygılarımla Emin Ünüvar İstanbul, 2026