Sol

Heger şanzdeh gule bin, wê çaxê ew bedena ku li wir ax ramûsaye, Şilan e. Ya şanzdehsali di nav me de ew bû wê çaxê. Ew kulilk û gihayê ku di wêneyi de xuya dikir ji li ser xwina wê şin hatine nexwe. Serbilindiya wê kulilkê ji ev texmina min piştrast dikir. Te digo qey hina ji ji xwediyê wan malberikan re meydan dixwend! Te digo qey sekna Şilanê berdewam dike. Te digo ew bi xwe ye. Belki di nav pelên wê de rûyê Şilanê veşarti bû. Min bikaribûya ew çend pel ji ser bidana ali, misoger dê rûyê wê yi şêrin xuya bikira. Silûeta wê hat ber çavên min, tirên êşeke nû xwe bera nava min dan, qolinc bi hinavên min ketin çawa ku duh bûbe ew bûyer, ew şer, ew kuştin! Qelafetê wê yi hûrik i ku di şal û şapikê de wenda dibû, sekna wê yi bêtirs û bi heybet, keleşa wê yi Kûbi ya ku kêlikekê ji dest xwe bernedida û çenteyê li pişta wê. Meşa wê yi hêdi, kenê ser lêvan û biskên ku li ber ba diçûn. Dengê gummina ku ji nişkê ve erd hejand û sekna wê yi di cihê xwe de. Cemidina kenê ser lêvên wê, vezilana wê yi li erdê, destavêtina axê û ew awirên wê yi dawi yê ku êşa wan hin ji berdewam e di nava min de...