Sonsuzluk Kuyusu

Bugün köyümde güneş bir başka doğdu sanki. Kulelerimi Kerem’le yaptığımız gibi yapıyorum artık; rengârenk. Her birinin içinde başka bir hikâye var. Onlar sadece birer taş değil bunu da çok iyi biliyorum. O kulenin içinde bir anahtarın sesi var; uçurtmamın rüzgârı, mavi kelebeğimin kanat çırpışı… Ve son taşın gölgesinde Kerem’in umudu var. Ben galiba aynı Memo değilim artık. Ama bu Memo’yu daha çok seviyorum. Artık işaret beklemiyorum. Çünkü o bana kendisi geliyor. Yakında yine gelecek biliyorum...