Sustuklarımızdan Kalan

Aras’ın imtihanı zordu. Bir yanıyla annesinin yokluğunun soğuk boşluğunda üşürken, diğer yanıyla babasının suskun duvarlarına çarpıp duruyordu. Konuşulmayan sözler, tutulmayan eller, gidilmeyen yollar… Yalnızlık onun en sadık arkadaşı; hayalleri ise en uzak limanıydı. Aras’ın içinde sönmeyen bir ateş vardı. Kimi zaman öfkeyle, kimi zaman gözyaşıyla alevlenen bir umut… Boks ringi onun kaçışı değil; tam tersine, kendini bulduğu yerdi. Yumruklar atarken hayatın ona attığı acı darbelerle de yüzleşiyordu. Her darbe onu biraz daha güçlendiriyor; her düşüş, yeniden ayağa kalkma sebebi oluyordu. Bu kitap sadece bir sporcunun ya da bir gencin hikâyesi değil. Bu kitap sevilmeyi bekleyen bir çocuğun, kendini kanıtlamak isteyen bir evladın, kabuğunu kırmaya çalışan bir ruhun yolculuğudur. Her satırında acının izi, her kelimesinde umudun sesi var. “Sustuklarımızdan Kalan” hayalleri için savaşanların, suskun babaların, giden annelerin ve en çok da yalnız büyüyen çocukların hikâyesi.