Tanrıya Mektuplar

“merhaba tanrım çırpındıkça batan, bıraktıkça yüzeye vuran bir şey gibiyim yaşamak eylemini düşünmek düşündüğümü yazıya geçirmek garip hissettiriyor şimdi aklımda yığınla labirent açıldı yığınla labirent kapandı bu mektupta da yaşamı yazmaya devam edeceğim. yaşamak mezopotamya’nın toprağını cırmalayıp o sarp ve dik koca kayaları tutup öyle bir kenara atan amida’nın doğum sancıları mı? artık olmaz denenin olacağını bilmenin büyük inancı mı? her şey aslına rücu eder yasasına dayanarak yaşamak. tekrarladıkça ağzımda eriyen şeker misali giderek kaybolan şey yaşamak her şey olup bittikten sonra öyle sandığının parçaları üst üste koyunca öyle olmadığını anlamak mı birden? bir sabah uyanınca birden her şeyin değişeceğini düşünmek mi? çocuğun uzun uzun bakıp uzanıp vitrinden alamadığı oyuncak değildir herhalde yaşamak? zira böyle yaşamak olmaz…”