Tızbi, Destmal U Tasek Av: Şakiro

Ziman, edebiyat û heya bi derekê dirok di nav civakên ku nivis bi berbelavi nayê bikaranin de bi rêya kevneşopi û ew kesên ku di nav wê kevneşopiyê de cih digirin li ser piya dimine. Zindibûna kevneşopiyê di rewşeke wisa de ji aliyeki ve ji berdewamiya civakê ye û lewma ji şopiner û nûnerên wê şopê ji xwedi roleke giring in di civakê de. Bira wan, bira civakê bû, hebûna wan zindibûna bira civakê û berdewamiya hebûna civakê bû di heman demê de. Dengbêji û dengbêj ligel hinek kevneşopiyên din û nûnerên wan kevneşopiyan di nav civak û çanda kurdan de roleke wisa giring digirt ser xwe. Wan ne tenê bûyerên demên berê bi deng û awazên xwe dianin ziman; di heman demê de bi wan çalakiyên xwe ziman û edebiyata gel ji zindi, li ser piya dihiştin. Bi gotineke din a zelal ew barkêşên ziman û edebiyat û diroka gel a nenivisandi bûn. Gava em ji iro ve li doh dinêrin wê giringiya rola wan a di zindibûn û berdewamiya ziman û edebiyata kurdi de bi awayeki zelal dibinin. Gava mijar dibe dengbêj û dengbêji di nav kurdan de bêguman di seri de Evdalê Zeynikê û ev şopa ku li pey xwe hiştiye tê bira mirov; ew şopa ku bi Reso dewam kiriye û xwe gihandiye Şakiro. Ki bûn, di nav kijan şert û mercan de berê xwe dabûn vê şopê û bi çi zehmetiyan ew şop li ser piya dihiştin? “Tizbi, Destmal û Tasek Av: Şakiro” wek bersiveke van pirsan e. Niviskar di vir de bi honandineke edebi ku deqên xwe ji rastiyê sitandine serboriya Şakiro û dengbêjiya wi, têkiliyên wi, evina wi, ew şopa ku daye pey û heya dawiya emre xwe li pey maye, zehmetiyên ku kişandine û tenêtiya wi ya dawi nişani me dike. Lê her çiqasi vegotin li ser Şakiro hatibe honandin ji, leheng hemû dengbêj in!