Türkistan’ın Öksüzleri & Tacinisa

Öksüz ya da yetim kalanlar ömür boyu; vatanlari işgal edilenler ise nesiller boyu ağlarlar. Ne günlerden mübarek cuma ne de mevsimlerden bahardı. Kaderin, öksüzlüğü reva gördüğü körpe kızın saçları, şefkatsiz dokunuşlar ile kesilirken o, dizlerine dökülen saçlarını zemheri ayazında morarmış parmaklarıyla teselli etmeye çalışıyordu. Utanmanın sebep olduğu ürkeklik, küçük kızın ellerini, üşüyen ıslak yavru kediye çevirdiği için teselli dokunuşları, kararlılığını ve sıcaklığını kaybetmişti. Önüne dökülen bakımsız ve incecik saçlarını, anne şefkatiyle okşamaya çalışırken oyun oynuyormuş gibi rahat gözükmeye çalışsa da oyun oynamıyordu. Aslında açlığını çektiği şefkati, kendi yerine koyduğu saçlarına göstermeye çalışıyordu. Çünkü kader, ikinci kez evlatlık verilen bu körpe kıza âdil davranmamıştı. Alnına zorla kazınan kaderi, o günlerde acı üzerine acı ekleyerek üzerine düşen ilgiyi layıkıyla göstermişti. Tüm acılarına ortaklık eden saçları da şimdi tutam tutam onu terk ediyordu. Küçük kız, saçlarından ayrılmak istemese de saçları ölümcül bir hata yapmıştı. Tacinisa’nın son zamanlarda yaşadıklarını çirkinlik olarak haykırmaya başlayınca acilen kesilmeleri ilk akla gelen çözüm olmuştu. Bu körpe kız mı kör anneye yoksa kör anne mi bu küçük kıza bakacak şeklindeki yalnızca büyüklerin aklına gelebilecek anlamsız sorular, o anda küçük kızın aklına gelmiyordu. Çaresizliğin; güngörmüş, tecrübeli ve yaşlı insanları bile toy ergenler gibi düşünmek zorunda bıraktığı bu coğrafyada, uzun zamandan beri her şey anlamını yitirmişti. Yoksunluk, gerçekleri binbir gece masallarındaki hikâyeleri kıskandırırcasına birer yalana dönüştürmüştü. Ölümden kurtulmak için zalim hükümdara bin bir gece boyunca masal uydurup zaman kazanan fettan Şehrazat’ın aksine Tacinisa’nın ne tan vaktine kadar konuşup hikâye uydurmaya kabiliyeti ne de mecali kalmıştı. Çaresizce oturuyordu.