Tutına Bave Mın

... Di binê me de malek vala bûbû. Piqabek hat li ber binayê sekini. Zilameki dirêj i bi simbêl, du kurikên biçûk, Cibo û dêya wi jê daketin. Çend parçe eşya di paş erebeyê de bûn. Daxistin, avêtin malê. Ez bi Cibo re peyivim. Bi qasi min bû. “… Zaza…” digot. Wi Kurmanci fam nedikir, min ji Zazaki. Pê re erebokeke fêkiyan kiri bavê wi. Yeka sêteker. Hin ter bû textên wê, bêhna daran jê dihat. Sebze û mêwe difirot, kuçe bi kuçe. Êvaran, erebok bi caxên paceya malê ve qufle dikir. Şevekê ereboka wan dizin. “… dizek, sûtalên bajêr in… fêhlên wan…” digot bavê wi. Li du-sê heban xist. Dev û pozê wan di xwinê de hişt. Çend rojan li dû ereboka xwe geriya, nedit. Dev jê berda. Bavê min jê re qala Çarşiya Hemalan kir. Êdi bi hev du re diçûn Xaçerêka Baxlera, li qehwexaneya hemalan rûdiniştin...