Üçlü Aşk Senfonisi

Alaattin Topçu’nun Acemi Aşklar Toplamı adlı şiir kitabını, “karşıtların birliği” ilkesini iyi kavramış, özümsemiş ve uygulamaya geçirmiş bir şairin yaratıları olarak değerlendiriyorum. Mutlu Parkan’a ileteceğim, sinema estetiği derslerinde bu şiirler üzerinde (ki somutlamalardır onlar), soyutlama çalışmaları yaptırsın öğrencilerine. Birkaç şiirin adından başlayalım: “Zaman Metnin Dışına Taşar / Medin de Zamanın”, “Biçim İçerik Sorunsalı”, “Anlamın Kurbanlığı ya da Kurtarıcılığı”, “Uyumsuzluğun Uyumu”, “İçeriksizliğin İçeriği”, “Kişiliksiz Kişiler’e”… “Soru/Yanıt” başlıklı şu şiirin Brechtian niteliğindeki çarpıcılığına bakın: “soru: neden eli kolu bağlı oturuyorsun arkadaşım?/ yanıt: çünkü ağabey/ fiilsizliğe mahkûmuz biz/ bütün faili meçhullerin/ failleri olarak/ fiilsizliğe mahkûmuz biz/ çünkü ağabey…” Ahmet Say *** Kapalı bir şiir dili kurmuştur Alaattin Topçu. Sözgelimi: “zaman yosun ciltli” gibi bir dil kullanımıyla oluşturulmuş imgeler şaşırtır okuyucuyu ve sendeletir. Nietzsche’nin Zerdüştü karşımızda vaaz veriyor sanki, ya da Cioran küçük adamlığımızı tükürüyor yüzümüze. Tüm bunların nedeni modern dünyanın bize sunmuş göründüğü AKIL’dır, ama bu akıl “mış gibidir”, saflığı kalmamıştır. Alaattin Topçu’nun şiirleri kutsal metinlermiş gibi de okunabilir, felsefi metinler gibi de; ya da intihar öncesi geriye bırakılmak amacıyla karalanmış son notlar olarak. Burada “Aşk Senfonisi” denilen aslında intihar veya ölüm övgüsüdür. Ortada bir gövde vardır ve bu gövde yabancılaşmanın en ucunda, yani ruhu ölmüş haldedir. Çünkü beden eşya (nesne) olmuştur. Umut, aşk ve akıl’a bağlıdır; yani devrime. Ama kitap bittiğinde, “eşyanın devrimi yoktur, devrim ruhu olan insana aittir” duygusuyla baş başa kalırız. Elbette bu duyguyu veren kitabın şairi Alaattin Topçu için de “eşyanın devrimi” yoktur. Bu yüzden de yaşadığı dünyaya yabancı gövdede, baştan sona ontolojik (varoluşsal) bir sızı dolanıp duruyor. İşte bu sızının adı da Üçlü Aşk Senfonisi olarak konmuş. Okunsun için. Osman Namdar