Vateyê Gunekari

“Yew beleko wina weşik wina weşik bi ke to vatêne qay to bi qeleme xêze kerdo.” Homa rehmet bide biko… dima bi peşmiriyayişi vatişê xo lezkani rast kerdêne û vatêne: “Ney, neqşê winasi bi qelema destê beniademan nêyenê viraştene; bi la û rêsê rengini yê reseneyêk bi na weşikiye nêyena mûnitene, tevnanê xatunanê hunermendan de neqşê inasarên nêviraziyêne. Gureyê Homayi neqşên ê.” Wini vatêne… Bi mi dayêne fehmkerdene ke o bi neqiş û belekiya ê marê morbeleki sermest biyo. Seke dest û fekê ey bibestiyi, hema tim waşto ê mari ra biewniyo. Bawkê mi zerriya xo ya pake û safi reyra behs kerdêne û vatêne: “O mar bi yew çimê winasi mi ra ewniyayêne ke mi vatêne qay tena mi rê… mi rê tena peşmiriyêno. Mi rê wini ameyêne ke min û ê çiman, ma cayê ra yewbini nas kerdêne.” Ê heme çiyê ey mi rê behs kerdêne, ey vatêne, yew demê gelek-gelek kilmi de qewmiyayi. Xora seni ke ê dostanê bawkê mi… seke mi va, hema zi ez nêzana ka ê kami biyi… seni ke çimê inan mari ginenê, ca de dest erzenê dar û huyeyan ke birami ey ser. La efsûnê marê morbeleki wina kerdo ke bawkê mi bi leze xo eşto dest û polê ê dostanê xo ver û vato: “Ca verdê, ca verdê wa o zi risqê xo biwero!” İnan ra vato: