Wenejan

Muslum navê vê pirtûka xwe kiriye WÊNEJAN, ku bi rasti ji li gora navê xwe ye ev pirtûk. Vêca ku hûn nexwazin mijarên biêş bixwinin, hema ji seri ve dev ji vê pirtûka Muslum berdin û herin ji xwe re li pirtûkeke din bigerin. Lê ez baş dizanim ku hûn ji mina min dev ji vê pirtûkê bernadin û hûnê pê de hetani dawi herin. Lewre diroka me bi êşê hatiye hûnandin û meyla me hemû kurdan bi ser êşê de ye. Ji sibê hetani êvarê em henekan bikin ji, dilê me tiji êş e û em ji dizanin ku bi wan henekên xwe em nikarin ser êşa xwe ya hezarsale bigirin. Qey qedera me ev e ku nasnameya me li ser êş û azarê hatiye avakirin. Stranên me, lorikên dayikên me, çirokên me hemû bi êşê hatine hûnandin. Ji ber wê ji hemû wateyên ku em lê digerin bi êşê ve hatine girêdan û em ji timi bê hemdê xwe li pey wê diçin. Lê helbet mijar êş be ji, wêje tişteki din e. Di van çirokan de zimanê Muslum pir sade, herikbar e, dûri fen û fit û listikên zimani ye. Zimaneki nêziki zimanê me yê jiyana rojane ye, lê çêjeke resen tê de heye ku mirov ber bi xwe ve dikişine. Hûnandina çirokan ji weke zimanê wi sade ye û bêhtir nêziki serpêhatiyan e. Em vê yekê pir xweş dibinin di çirokên wi de û bi taybeti ji di ‘Kemin’ û ‘Heta Vê Derê’ de. Muslum di vê pirtûka xwe de bi şeş çirokan derketiye hemberi me-xwendevanên xwe. Bi çiroka Dilbayê êşa qurbaniyeke şer hûnaye ku bi awayeki trajik leheng dawiyê li jiyana xwe tine. Ew xwe dikuje, lê di rastiyê de kujerê wê civat û dewlet tevde ye. Asiman bi xwe ji hetani sibeh li ser digiri mina gunehkareki ku sûcê xwe qebûl bike. Bi çiroka Dilberê ji, wêneyê êşa du evindarên ku hepsê ew ji hev veqetandine dikişine. Wêneyê êşa Ferhanê zindani û Dilbera wi ya ku li dû xwe hiştibû. Wêneyê evineke nivcomayi ku bûye çiroka gelek xort û keçên kurd. Di keminê de ji, Muslum ji me re wêneyeki din i balkêş dikişine: Wêneyê trajediya xorteki kurd (Mêhdi) ê ku li leşkeriya tirkan e dikişine. Çiroka wi ji agir bi nava mirov dixine. Li herdu aliyên şer ji, tirajedi para kurda ye! Di Lêgerinê de, Muslum wêneyê êşa Selimê berxwedêr û trajediya wi dikşine. Lê vê carê bi awayeki cuda vi wêneyi nişani me dide. Ev wêne bêhtir bi awayê serpêhatiyekê ye ku ciziniyê bi nava mirov dixe. Berxwedana li hember dijmin, li hember hevalên xwe û li hember xwe ku di dawiyê xwediyê xwe din dike. Li Bergeha Mirinê, çawa ku Muslum dibêje, wêneyê ‘Lehengeki dilqemer dikişine ku çavên xwe di strana serhildêr de girtine’. Lehengê wêneyê dawi ku Muslum kişandiye, ê di çiroka ‘Heta Vê Derê’ de, leşkereki artêşa tirkan e ku ew ji xorteki kurd e û qedera wi ew aniye ser devê zinareki sekinandiye. Peywira wi ji tenê ew e ku xwe di wi zinari de werbike! Hemû lehengên Muslum lehegên êşê ne. Hemû lehengên wi nêziki me ne û bi me nas tên bi qasi ku em bêjin, ‘ez vi ciwamêri-vê ciwanikê baş nadikim’. Lê ew bi bêşensiya xwe ji ewqasi dûri me ne ku em ji xwe re bibêjin, ‘ewqasi ji nabe’. lewre bêşensiyeke kujer hemûçikan ber bi mirineke bêhawe ve didehfine. Gava mirov wê bêşensi û wê êşa wan dixwine, hemû êşên xwe ji bir dike. Yani ev çirok dê ji we re bibin dermanê jibirkirina êşên we heger hûn bixwinin. Werin em bi hev re bixwinin û spasiya pênûsa Muslum Aslan bikin! Menaf Osman