Xwebir

Destên min ji pişt de kelepçekiri, li dora min zombiyên bi çek, li ber çavên min ji serpêhatiyên min diçûn û diha-tin. Wê dewama wan nehatiya. Benê teşirêşa jiyana min li wir kut dibû. Ew tiştên ku min soz dabû xwe ku wê qet neyên serê min li benda dem nesekinibûn: Di saniyekê de di lêpirsina çend rojan a tariyê re derbas bûm Ev hemû di biskekê pir kurt de dibûn, lê dawiya wan saniyan nedihat. Hebûn, dinya, jiyan, candari, xwebûn, ezezi hemû bêwate bûn. Edê tu tişt hêjayê jiyanê nedihat. Ew esman, ew daristan, pel, ba, ro, dem ji çi re ne? Ez ji çi re me? Çima heme? Ji çi re dijim? Di nav taritiya Ehriman de tenê xweşikiya nebûnê di hişê min ê tari de çira pê xist.