Yaralanmasın Diye

2020 yılının 17 Haziranı Gözlerimi açıyorum Konuk yatağımda Puslar içinde İstanbul şehrinin sabahı Bir haber düşmüş Telefonumun mesaj kutusuna Gökkuşağı içinde Bir fotoğraf Sara Hiyazi Mısırlı kadın Kendi elleriyle son yolculuğuna giderken “Güçlü Değilim Beni Affedin” Notunu bırakmış kardeşlerine Bir de “Acımasızsın ama seni af ediyorum” demiş Bu dünyaya Sara Mısırlı feminist aktivist Gökkuşağı sallamış Bir konserde Tutuklamışlar İki bin on yedi yılının bir gününde Sara karanlık bir hücrede Gözleri bağlı işkencede Suçu gökkuşağı renkler Bedeni hoyrat ellerde Yaralar açılıyor ruhunda İki bin on yedi yılında Kapanmayacak Sara sürgünde İki bin yirmi yılının haziran ayında Dünyanın Kanada ülkesinde “Dayanamıyorum” diyor Bıraktığı notta Puslar içinde İstanbul şehrinin sabahı Gökkuşağı fotoğrafına bakıyorum Sara’nın Nice Sara’lar geliyor bakışlarıma Bin dokuz yüz seksen iki yılında İstanbul şehrinde Gözlerim bağlı Kollarım askıda Kulaklarımda Yan hücrede bir kadın sesi Adı Güneş Onurun direncinde Haykırıyor Hoyrat ellerin dokunuşuna Pis sırıtışlara Haykırıyor Zaman durmuş Pis ellerin dokunuşunda Onurun direncinde Durmuş zaman An an gün gün Nice Güneşlerin, Beritanların, Saraların Bedenine dokundu Bütün coğrafyaların hoyrat elleri Dokundu Kanattı Yaralar açtı ruhlarında Katletti Gözlerim doluyor Konuk yatağımda Bağırmak istiyorum Ev sahibim uyuyor Yan odada Ve usulca mırıldanıyorum Sara’nın fotoğrafına Belki sen duymadın ama Şimdi İstanbul şehrinde Yürüyoruz be sevgili Sara “Hep birlikte Yürüyoruz” Diren diren yürüyoruz Yeni Güneşler, Beritanlar, Saralar Yaralanmasın diye