Yaralı Boşluk

Şiirin en yüce değeri tanıklık değilse nedir? Savaşlar, salgınlar, yıkımlar, yangınlar ve trajedi… Mustafa Köz, yırtıcı bir hayvan gibi uluyan bu yaralı boşlukta çağ ağrısına yeniden bakıyor. Sözcüklerinde ışıldayan kan ve tohum, çamur ve zümrüt, pas ve gündoğumu, karanlığı gizlendiği yerden söküp almak için. Yeryüzünün sırlı levhasına kazınsın ve unutulmasın diye bizi de şiirin tanıklığına çağırıyor şair. Sadece bunun için… (…) Göreceğiz Elbet Zambak Tomurcuğunda Yeşeren Çiyi Gün Işığının Kabuğundaki İlk Ürpertiyi Göreceğiz Linyitin, Safranın, Çeliğin, Tuzun Terleyen Alnını Göndere Çekilmiş Bayrağını Kıvancın Ve Buğdayın Bağ Bozumunun Üzüme, Şaraba Bağışladığı Gizi Yelken Açmış Ak Gemiyi Ölümsüz İthaka’ya Göreceğiz Tomruk Yarası Gibi Kararan Gecenin Döneceği Şafağı Parladığını Küçük Bozkır Güneşleri Gibi Gözlerimizin (…) Kitaptan Tadımlık Bir Şiir: Bir Ses, Yılan Gibi Kıvrılır Gölgelerde Çığlık Mı İnilti Mi Siren Mi Nedir Zamanlara Gizlenmiş O Çılgın Kaygı Odalara, Balkonlara Dönmeyen Kızlar Babalar Issız Sarnıç, Anneler Kırık İğne Çiğ Ölmeler, Kahkahalar, Çay Saatleri Çarşılar Yangın Yeri, Pazarlar Yeni Ören Ey Çağ, Ey Ruh Ağrısı, Ey Çolpa Akıl Ağrılı, Yorgun Günlerin İnceliği. Bize Dar Ettiler Sevinçleri Geniş Geniş Yaşamaklarda.