Adem'den Arta Kalan

Tanrıdan gebe toprak doğurdu Ademi bir ilkyaz şafağında Adem Toprağın ilk meyvesiydi onun müzekker güvencesiydi Telaşsız ellerine Ademi aldı Tanrı Adem gözlerini kapattı usulca ağzını açtı Tanrı ! Güneş öpecek sandı Adem geçerken üç dudağın arasından budunlara ayrıldı Ademden arta kalandım ben Ben göçerken Tanrının midesine o sevişiyordu Meryem’le Süzülürken aşağılara doğru Milyarlarca tohum gördüm uçsuz bucaksız bu dehlizde Ve ulaştığımda o kutsal avluya Karıştım tohumların arasına sabırsızdı her tohum varmak için o mümbit toprağa Davudi bir avazdan önce kamaştı gözler ilkin, işitildi iniltisi Meryem’in Ve o hengame içinde üzerinden dikenli tellerin sıçradım onun yurduna